Pińsk
O dziejach kresowego miasta

Najstarsza wzmianka o Pińsku pochodzi z roku 1097 ? i znajduje się w najstarszej kronice staroruskiej ? ?Opowieści minionych lat? spisanej przez zakonnika Nestora. Ze źródeł żydowskich wynika natomiast, że pierwsza synagoga pińska wybudowana została już w roku 1050.
Tagi: ,
Podoba Ci się ten tekst? Powiedz o tym innym na Facebooku
lub na Google+
fot: Cezary Rudziński
Pińsk. O dziejach kresowego miasta
W roku 1773 Pińsk posiadał 9 kościołów i klasztorów katolickich, wspaniałe, trzypiętrowe murowane kolegium jezuitów zbudowane w latach 1631-35, z najwyższym w W. Ks. Litewskim kościołem św. Stanisława, Wielką Synagogę i wiele innych obiektów.
  • Pińsk. O dziejach kresowego miasta
  • Pińsk. O dziejach kresowego miasta
  • Pińsk. O dziejach kresowego miasta
  • Pińsk. O dziejach kresowego miasta
  • Pińsk. O dziejach kresowego miasta
  • Pińsk. O dziejach kresowego miasta
  • Pińsk. O dziejach kresowego miasta
Uwaga! Materiał został zamieszczony w naszym portalu już ponad rok temu.
A świat się zmienia… Niektóre informacje praktyczne mogą okazać się nieaktualne!

Najstarsza wzmianka o Pińsku pochodzi z roku 1097 ? i znajduje się w najstarszej kronice staroruskiej ? ?Opowieści minionych lat? spisanej przez zakonnika Nestora.

Ze źródeł żydowskich wynika natomiast, że pierwsza synagoga pińska wybudowana została już w roku 1050. Są też podstawy do przypuszczeń, że miejscowość istniała w czasach księcia kijowskiego, św. Włodzimierza Wielkiego, tj. w drugiej połowie X wieku. Miejscowość nazywana po polsku Pińsk, to po łacinie Pinscum (bo według jednej wersji nazwa ta pochodzi od łacińskiego słowa pinus ? sosna, gdyż z tych stron Rzym sprowadzał sosnowe pnie na maszty okrętów), po białorusku Piensk, po żydowsku Pinkas, a w kronikach staroruskich ? Pinask.

Od 1174 roku znana była pierwsza dynastia pińskich książąt Jurewiczów spokrewnionych z kniaziami kijowskimi. W XIV w. zastąpili ich Narymuntowicze (Glebowicze), potomkowie wielkiego księcia litewskiego Gedymina. Bo do zmagań ruskich księstw i ich władców o Pińsk, już w XII wieku włączyli się Litwini. Miasto zdobył około 1220 r. książę nowogrodzki Skirmunt, ale pozostawił w nim panującego księcia Jerzego. W 20 lat później Tatarzy obrócili drewniany Pińsk w perzynę. W 1320 r. Gedymin przyłączył miasto i spore obszary w jego regionie do swoich posiadłości, chociaż księstwo pińskie istniało jeszcze, na prawach lennych, ponad dwa wieki.

Po wygaśnięciu rodu Narymontowiczów władczynią Polesia i Pińska była polska królowa, żona Zygmunta Starego ? Bona. To ona przeprowadziła tam wielkie reformy administracyjne i gospodarcze. Kazała budować drogi, kopać kanały ? pierwsze melioracyjne i spławne w tym regionie Europy. W XVI wieku Pińsk był już dużym jak na owe czasy miastem, liczącym około 5 tys. mieszkańców. Z drewnianym zamkiem, kilkunastoma cerkwiami, kościołem i klasztorem, synagogą. Splendorem, zdaniem autorki folderu ?Pińsk?, ustępował wówczas w Wielkim Księstwie Litewskim tylko Wilnu. W 1581 r. Stefan Batory nadał miastu prawo magdeburskie, przywilej na jarmarki i kontrakty oraz herb: w czerwonym kole napięty złoty łuk ze srebrną strzałą o stalowym ostrzu.

Czytaj dalej - strony: 1 2
 

Komentarze: brak

Dodaj komentarz
(Dozwolone typy plików: jpg, gif, png, maksymalny waga pliku: 4MB.)
(wymagany, niepublikowany)
Zobacz, gdzie to jest

Napiszmy razem przewodnik

Dlaczego otwarty? Bo jego pisanie nigdy się nie kończy... Bo może go pisać każdy, także Ty...

przyślij swój tekst i zdjęcia

Jak Wam się podoba?

Co Ci się podoba w Otwartym Przewodniku? Co denerwuje, drażni, przeszkadza? Jakie elementy rozwinąć, by było jeszcze ciekawiej?

Czekamy na Twoją opinię...
Wszystkie materiały zamieszczone na naszym portalu chronione są prawem autorskim. Możesz skopiować je na własny użytek.
Jeśli chcesz rozpowszechniać je dla zysku bez zgody redakcji i autora – szukaj adwokata!

Ta strona używa cookies. Można zmienić ich ustawienia w przeglądarce. Dowiedz się więcej o naszej Polityce Cookies

..

Zamknij

Zamknij